Bedankt voor het lezen van mijn schrijfsels

Welkom beste lezers - ik weet het nog altijd niet waarom ik dit doe, maar het helpt mezelf wel om hetgeen ik heb kunnen zien en waarnemen, om dit te vertalen in een verhaal, een gedicht of zelfs een schrijfseltje ... 

Je mag me altijd laten weten of je iets bruikbaars vond tussen al mijn schrijverij. En als het zo slecht was dat je het verfoeide, ook dat wil ik best weten. Ik zie in de statistieken dat heel wat mensen iets vinden om te blijven hangen, wel wees welkom ...


IVO

moderator

 

 

holderdebolder een kat op zolder

het lawaai in de straat is niet te harden, de buldozers doen hun werk zeer vakkundig en het gedaver is tot in m'n bed te voelen. De vermoeidheid ligt achter m'n ogen te knagen en ik denk dat ik vandaag vroeg in m'n bed zal liggen. Maar door het gedaver en het zeurig lawaai van de slijpschijf, die de aansluitpijpen van de riolen op maat zetten, maakt dat er van slapen overdag weinig in huis kan komen.

De onverdraagzaamheid tov mensen die 'anders' denken wordt alsmaar groter. De mens heeft precies het vermogen verloren om mensen met een ander 'gedacht' nog te proberen te begrijpen en er begrip voor op te brengen.

Tja ... het zal wel iets voor morgen zijn. 

 

toch maar terug beginnen niet ?

Terwijl de graafmachines het huis blijven doen daveren, probeer ik me te concentreren op wat ik moet doen.

De televisie in mijn kamer staat op een Franse zender en er is niemand die aan het kijken is. Ikzelf luister enkel maar, niet zozeer naar hetgeen men zegt, maar naar de emoties in de stem. Ik vind de stemkleur soms zo prachtig, het zijn als aria's in de wind.

Vandaag regent het en schijnt de zon, echt herfst weer, en ikzelf probeer me te concentreren op een computerprogramma dat af moet zijn. Telkens komt er 'iets' tussen zodat ik niet verder kan, maar dag bij dag wordt het wel iets beter.

Nu voel ik me een beetje ziek en heb enkele uren geslapen op de zetel. Bij mij helpt slapen om me wat beter te voelen.

 

Tot de volgende zitting

 

IVO 

 

tja als de tijd ontbreekt

Het is een zware tijd geweest, heel veel dingen die klaar moesten zijn en die niet meer uitgesteld mochten worden, ze overvallen je en maken van je agenda een simpel iets, namelijk : geen tijd, dus geen afspraken.

Zo ook dit blogje, geen tijd voor mijn hersenspinsels te plaatsen. Maar, is het je opgevallen, ik ben blijkbaar niet alleen.

Jammer van die crash begin deze zomer, hierdoor was de motivatie ook een beetje mee gecrasht

De straat waar ik woon is een grote werf. Grote buldozers grijpen de kasseien uit de grond en vermalen de veel diepere gelegen oude riool tot een vieze smurrie en verladen alles op zo'n grote vrachtwagen, zo van die trucks waar je in één keer alles wat je bezit in kunt inladen. De vrachtwagen die heel je zijn kan bevatten, meesterlijk toch ...

Het lawaai is niet te schatten, meer zelfs, ik ben er zeker van dat luisteren naar dat lawaai uw gehoor kan schaden. Het zou zoals op een pakje sigaretten op die grote trucks moeten staan. Maar sinds er in België er een bonus bestaat om sneller klaar te zijn dan voorzien, zie je ook dat deze aannemer als een speer doorwerkt. Op 4 weken tijd is haast onze ganse straat voorzien van een nieuwe riool en zijn de meeste huizen er al op aangesloten. Het 'goede' weer van de laatste dagen zal er ook wel wat mee te maken hebben gehad.

Modder, zand en lawaai, dat is een kleine samenvatting van de straat.

De vogels zijn gaan vliegen. Ik zie geen merels en mussen meer, ze hebben zich wat verder in het park genesteld denk ik. En de poezen van de buren risceren geen buitenstapjes meer. Het lawaai van de slijpschijven die de stenen doorzagen, het gebulder van de grote grijpmachines en het gedaver van de grote vrachtwagen, geven een zeer hallucinant effect op het habitatje dat ik met m'n gezin betrek.

Maar eenmaal als de straat haar nieuw kleedje heeft, en met de modestad Antwerpen dicht in de buurt, zal het wel een zeer actueel kleedje zjin, dan zal ook de rust terugkeren. We zullen niet meer weten wat het betekent 'rust'.

Nu ga ik verder, hou jullie goed

tot later

IVO 

  

 

 

terug na een maandje verlies

De hitte maalt het leven tot fijne bloem. De meeldraden werden zo gestampt dat enkel nog het fijne stof, waarmee je enkel een mist voor de ogen krijgt, je nog enkel doet denken aan water.

Het wordt moeilijker om adem te happen en het over mijn lijf loopt er water alsof er een beek is ontsprongen op mijn rug en op mijn buik.

De kilo's vallen weg alsof de structuur van mijn bestaan nog maar enkel bestaat uit het weglopend vocht met de daarbij leeglopende fut van energie.

Ik zou er haast melig van worden en alzo er een definitieve stap doorzetten. Maar, als je dan de kroonbladen ziet, de vrucht van je bestaan ... Wat zijn mijn kroonbladen ? Mijn successen in mijn materieel bestaan ? Mijn gezin, kinderen en familieleden ? Mijn gezindheid, geloof of mijn overtuiging ?

Wat maakt mijn leven zo ideaal, dat ik het mijn kroonbladen zou kunnen definïeren ?

Ik denk dat weinig mensen nog weten wat hun kroonbladen zijn. Ze kennen zeer goed de stamper en de meeldraden. De stamper die achter je aan zit en je stimuleert om te gaan. De meeldraden die het iets langer laten hangen en die genieten van al wat er rondom ons gebeurd.

Maar de kroonbladen ? tja wat zouden die voor mijn buurman betekenen ? voor u lezers, kent u uw eigen kroonbladen wel.

En vindt je ze ook zo mooi ?

Een kroonblad zit onder de bladen van wat de bloem zo mooi maakt en zorgt er voor dat de bloem niet uit elkaar valt.

Wat houdt u als mens samen, als een kroon op uw eigen zijn ?

Wel ik heb ze vandaag nog eens gezien, mijn kroonbladen in mijn bestaan. En ondanks de warmte en de hitte en ondanks de plagerijen van het leven, koesterde ik dat moment, toen de kroonbladen van mijn zijn, met trots werden getoond in het moment dat ze er moesten zijn.

 

IVO

 

oeps

Blijkbaar zijn er een deel van mijn logs verdwenen, ik weet niet hoe dit is gekomen, tja het zal mss door de hitte komen zekers ..

 

IVO